Bir İçmimar Olma Yolculuğu

Her şey nasıl başladı?

Merhaba, ben İçmimar İrem HIDIR. Birçoğunuz beni Instagram’da “olivart studio” adıyla tanıyor. Bu yazıda hem kendimi hem de “Olivart Studio”nun nasıl ortaya çıktığını anlatmak istiyorum.

1998 yılında İzmir’de doğdum. Küçük yaşlardan itibaren resme ilgi duydum ve ortaokul 8. sınıftayken bir resim kursuna başladım. Kursun kataloğunda “yetenek sınavıyla girilen bölümler” arasında içmimarlığı gördüğüm an, mesleği tam olarak bilmesem de içmimar olmak istediğimi hissettim. O dönem bir ajanda tutuyor ve sayfalarını mimari planlar, mobilya fikirleri ve karalamalarla dolduruyordum. O ajanda bugün hâlâ kitaplığımda durur.

İçmimarlık bölümüne yetenek sınavıyla girildiği için ilk adım olarak güzel sanatlar lisesine hazırlanmaya başladım. Bir yıl resim kursuna gittim ve Ankara Güzel Sanatlar Lisesi’ne birincilikle kabul edildim. Lise yıllarım boyunca üç yıl bölüm birinciliğini sürdürdüm. Ancak son sınıfa geldiğimde yetenek sınavı kaldırıldı ve üniversite sınavına hazırlanmam gerekti. Güzel sanatlar öğrencileri bilir; matematik, Türkçe gibi akademik dersler oldukça yüzeysel işlenir. Üstelik ben de matematik defterlerine resim çizen öğrencilerden biriydim. Bu yüzden dört yıllık müfredatı bir seneye sığdırmak zorunda kaldım.

O noktada farklı bir alana yönelmek de mümkündü. Her yolun kendine özgü bir öğretisi olduğunu düşünüyorum. Farklı bir seçim yapsam o yolda da çok şey öğrenirdim. Ama ben uzun zamandır hayalini kurduğum “içmimar olma” hedefime sadık kalmayı tercih ettim. Bu bir hırs değil, sevdiğim bir dala tutunma arzusuydu. Sanat tutkumu içmimarlıkla birleştirmek istedim ve üniversitede içmimarlık bölümünü kazandım.

Hazırlık sınıfı dahil beş yıllık lisans eğitimimi tamamladıktan sonra, henüz mezuniyet dönemindeyken çok değerli bir hocamın yanında işe başladım ve birlikte dört yıl çalıştık. Yeni mezun olmanın zorluklarını sık sık yaşadım; hatta zaman zaman “Bu mesleği yapmalı mıyım?” diye sorguladığım da oldu. Bugün dönüp baktığımda, o zorlanmaların gelişiyor olmanın en güçlü işaretleri olduğunu görüyorum. O yıllarda kendimi zorlamasaydım bugün bildiklerimi paylaşma cesaretini bulamazdım.

Dört yıl içerisinde konut projelerinden gastronomi mekânlarına, taşınabilir yapılardan fabrika yapıları ve mobilya tasarımına kadar 60’ın üzerinde projede görev aldım. Bir mobilya mağazasında satılan ve tarafımdan tasarlanan bir yatağın şu an kendi odamda olması ise bu mesleğin bana verdiği en özel hediyelerden biri.

Bu süreçte yüksek lisans eğitimimi de tamamladım. 2024 Kasım ayında işten ayrıldım ve şimdi doktora eğitimi ve akademisyenlik hedefime hazırlanıyorum.

19 Aralık 2024’te Instagram’da “olivart studio” adıyla bir sayfa açtım. Başta amacım freelance işlerimi paylaşmaktı; zamanla sayfanın yönü değişti ve öğrendiklerimi, deneyimlerimi, malzeme ve detay odaklı notlarımı paylaştığım bir alana dönüştü. Öğrencilerden gelen mesajlarla, özellikle malzeme+detay konusunda içmimarlık ölçeğinde ulaşılabilir kaynakların sınırlı olduğunu fark ettim. Akademide verilen detay eğitimi ile piyasadaki malzeme+uygulama gerçekliği arasında bazı kopukluklar vardı. Ben de elimden geldiğince bu boşlukları doldurmaya çalışıyorum. Bunu yaparken ben de öğrenmeye, araştırmaya ve gelişmeye devam ediyorum.

Bir yıl içinde 10 bin kişilik “olivart studio” topluluğuna ulaşmak benim için büyük bir motivasyon oldu. Ardından yalnızca detay odaklı bir arşiv oluşturmak için “oli.design.notes” adlı ikinci sayfayı açtım. En büyük mutluluğum ise öğrendiklerimi ve deneyimlerimi paylaşabildiğim bir topluluğa sahip olmak. Sanırım bu his, akademisyenlik isteğimin temelinde yatıyor. Öğrenmeyi ve öğretmeyi gerçekten çok seviyorum. Umarım gelecekteki öğrencilerim ve takipçilerim de aynı heyecanı hisseder.

Bu yazıyı, dört yıl boyunca birlikte çalıştığım hocamın bize sık sık hatırlattığı Atatürk’ün bir sözüyle bitirmek isterim:

“Vatanını en çok seven, işini en iyi yapandır.”

Hangi işi yaparsak yapalım, onu hakkıyla yapabilmek dileğiyle.

Sevgiler,

Y. İçmimar İrem HIDIR